طب سنتی

طب سنتی ایران یا  Traditional Iran Medicine (TIM)، قدمت بسیار طولانی دارد و اگر شناخت خوبی از آن داشته باشیم، می تواند جوابگوی نه همه مشکلات، بلکه اکثر مشکلات پزشکی و بهداشتی ما باشد. سابقه تاریخی طب سنتی ایران به زمان زرتشت می رسد. در کتاب اوستا آمده است که ترتیا پزشک، هفت هزار سال قبل میلاد گیاهان دارویی را می شناخته و با عصاره  آنها به درمان بیماران خود می پرداخته است. به نظر می رسد که قدیمی ترین سند دنیا برای طب سنتی همین باشد.

در مورد تجربه، باید گفت طب سنتی ایران دارای نسخ بسیار با ارزش و معجزه گری است که هزاران سال سلامت مردم ایران و جهان را حفظ کرده است. در این مورد تنها اشاره به همین نکته کافی است که بیش از چهار الی هزار سال سلامتی مردم ایران در همه زمینه های درمانی از جمله داروها، جراحی و روشهای دیگرز تنها با طب سنتی ایران حفظ شده است. و طب مدرن در ایران قرمت چند ساله دارد، قبل از آن هزاران سال حفظ سلامتی و درمان دردهای مردم کشور عزیزمان ایران با طب سنتی ایران یا همان درمانی ایران انجام شده است. و امروز هم ما در عمل اثبات کرده ایم طب سنتی ایران می تواند بشریت را نجاد داده و بسیاری از دردهای لاعلاج و معمولی امروزی را در مان کند. گذشتگاه ما تجربیات خود را در کتب بسیار ارزشمندذ خود ثبت کرده اند. اما ما امروز همان تجربیات را در عمل، برای بیمارانمان بکارگرفته و جواب های معجزه آسائی بدست آورده ایم.



بنیاد اساسی طب سنتی ایرانی

مزاج، بنیاد اساسی پزشکی سنتی ایران است. پزشکان قدیم با ممارست و تبحری که در شناختن مزاج‌ها داشتند، دخالت وضع مزاجی را، از موی سر تا ناخن پا (مقاله دوم خفی علایی) در هر یک از بیماری‌ها رصد کرده و معیار تشخیص و درمان کلیه بیماری‌ها را، توجه به مزاج اصلی و عارضی بیماران قرار داده بودند. به علتِ همین تمرین مداوم، منشاء اختلالات و عوارض بدن را به سهولت درمی‌یافتند. در کتب طب قدیم، فصول و ابواب مفصل جداگانه‌ای در خصوص این علایم تحت عنوان سوء مزاج سرد و سوء مزاج گرم شرح داده شده‌است اما کلاسوء مزاج دو گونه است :

 1- ساده(سازج)

2- مادی 

 به جرات می‌توان گفت: به همان سهولتی که امروز پزشکی جدید بیماری پرکاری تیروئید را تشخیص می‌دهد، آنان بی‌کفایتی‌های خفیف تیروئید را تشخیص می‌دادند. علت موفقیت پزشکان قدیم در تشخیص و درمان بیماری‌ها، طبقه‌بندی امراض بر اساس مزاج، گرمی و سردی و به اصطلاح پزشکی جدید (ازدیاد و نقصان میزان سوخت‌وساز پایه) بود.